Verantwoordelijkheid nemen

Het leven komt met verantwoordelijkheid. Het leven in de Natuur, de natuur waaruit wij gemaakt zijn en waar we integraal deel van uitmaken, geeft ons geen ‘rechten’. De mensenwereld, of beter gezegd de mensen die de mensenwereld besturen, geven ‘voorrechten’ aan geselecteerde mensen, hetgeen men ‘mensenrechten’ noemt. Nu lijkt het erop alsof mens-zijn jou bepaalde rechten geeft binnen de menselijke gemeenschap. Maar het houdt daar nog niet op. Mensen geven ook kinderen rechten en ook dieren. Op dit moment probeer ik te achterhalen wat de rechten zijn van de staakbonen in mijn tuin! Bestaat er een dieren-hulp-telefoonlijn, net zoals deze beschikbaar is voor kinderen? Waarom hebben we hulplijnen nodig met betrekking tot rechten waar we allemaal van genieten?

Mensenrechten zijn rechten die aan mensen gegeven worden door mensen die zelf het recht hebben opgeëist om rechten uit te delen. In de praktijk zijn er duidelijke beperkingen aan deze rechten en gaat het erom wiens rechten ‘superieur’ zijn in geval van conflicten tussen mensenrechten, zoals bijvoorbeeld tussen het recht van spreken van de ene en het recht van zich vrij te mogen gedragen van een ander. Heeft de ene het recht om zich in het openbaar te gedragen hoe hij wil terwijl een ander hier niets over mag zeggen, of is het deze toegestaan om zich publiekelijk tegen bepaalde gedragingen uit te spreken, waardoor de ander geen vrijheid heeft om zich te gedragen hoe hij zou willen. Welk recht overheerst? Maar de Verklaring van de Rechten van de Mens gaat nog verder om dit te verduidelijken:

“Artikel 29: In de uitvoering van de rechten en vrijheden zal iedereen onderhavig zijn aan de beperkingen opgelegd door de wet met de bedoeling om de erkenning en het respect voor de rechten en vrijheden van anderen te verzekeren en om tegemoet te komen aan de voorwaarden voor moraliteit, voor openbare orde en voor het algemeen welzijn in een democratische maatschappij.

Deze rechten en vrijheden mogen in geen geval uitgeoefend worden wanneer het gevolg indruist tegen de doelstellingen en de principes van de Verenigde Naties.”

Met andere woorden, je hebt recht op deze rechten overeenkomstig de wetgeving en enkel wanneer de omstandigheden overeenkomen met wat een democratische regering en de Verenigde Naties beslist hebben wat moreel correct is, wat de openbare orde niet gaat verstoren en wat goed is voor de democratie. Mij lijkt het er nu op alsof aan alle mensen specifieke rechten toekennen juist een bron gaat zijn van voortdurende discussie en conflict. Twee mensen die ‘eenzelfde recht’ hanteren, waarbij de uitdrukking ervan tegengestelde resultaten oplevert zijn in conflict met elkaar, zonder dat één van beiden iets ‘fout’ gedaan heeft. Vandaar dat we een rechterlijk systeem gaan nodig hebben om de Mensenrechten te handhaven. We hebben experten nodig in mensenrechten zodat er beslist kan worden wie van deze twee moet gestraft worden. Dit betekent eigenlijk dat het niet gaat over het recht van een mens, maar wel over het recht van de modelburger.

De mensheid heeft mensenrechten uitgevonden zodat wij ons niet langer zouden focussen op verantwoordelijkheden.

Verantwoordelijkheden die wij hebben omdat we deel uitmaken van de natuur, maar ook omdat we deel uitmaken van een mensengemeenschap.

Overheden van gemeenschappen tonen ons dat we de verantwoordelijkheid hebben om onze rechten te verdedigen.

Een verantwoordelijkheid is iets waarvan het jouw taak is om er mee om te gaan. Ik hoor tegenwoordig nog al wat uitspraken die verband houden met ‘Ik moet’ of ‘Ik kan niet anders’. Deze uitspraken kom ik tegen zowel in conversaties als in de wijdere wereld in verband met verplichtingen die mensen vinden dat ze hebben. Er bestaat een neiging om ons te baseren op verplichtingen over hoe we ons opstellen naar gebeurtenissen toe, naar een baan of het werk, en naar relaties met vrienden, familie en partners. Een verplichting is een manier om te zeggen, “Ik heb geen keuze. Ik moet dit gewoon doen.” Maar verplichtingen duiden ook op een weigering om zelf verantwoordelijkheid te nemen over de keuzes die men maakt, over wat jouw bijdrage is tot een relatie, en over wat je wel of niet doet. Het is een manier om je te distantiëren van jouw verantwoordelijkheid over hoe jij je waarden, je wensen en jouw noden nastreeft en beleeft. Je verbergen achter verplichtingen is jouw verantwoordelijkheden uit de weg gaan. Wij handelen niet uit verplichting. Wij handelen naargelang de keuzes die we maken. Dit is hoe de psychologie het leven benadert, en daarom vertellen zij ons ook om niet te doen ‘wat we moeten’ maar om te doen ‘wat we willen’.

Maar wanneer ik naar de structuur van het leven kijk dan lijkt het mij dat ik weinig ruimte heb om in te manoeuvreren. Vooreerst is er de basisstructuur, die een uitdrukking is van mijn genetisch erfgoed. Het ligt vast, hetgeen betekent dat ik enkel mijzelf kan zijn, enkel het leven kan leiden waar ik voor ontworpen ben, enkel de keuzes kan maken die voor mij beschikbaar zijn. Dit wordt opgevolgd door een fase van intens, niet kritisch, leren gedurende de zwangerschap en de vroege kinderjaren vanuit de omgeving waar ik aan blootgesteld word. Dit betekent dat ik leer hoe mijn structuur, mijn genetisch erfgoed, zich best kan aanpassen aan de buitenomstandigheden waarin ik specifiek opgroei. Vandaar dat ik erg beperkt ben in mijn aangeleerde reactiepatronen, waar ik gebruik van kan maken, en dus ben ik ook erg beperkt in de keuzes die ik kan maken. En ten derde gaan de reactiepatronen, die in mijn leven voorbereid en aangemaakt zijn – gesteund op de mogelijkheden die mijn structuur biedt – zich volledig automatisch ontplooien in antwoord op de buitenomstandigheden. Dit betekent dat ik er geen bewuste keuze over kan maken. Dan lijkt het er mij op dat mijn leven vast geankerd zit in beperkingen, waarvan ik kan zeggen dat mijn natuurlijke reactie er eentje is van ‘moeten’, omdat ik gewoon niet anders kan. Geen bewuste keuze beschikbaar!

De andere factor die we in overweging kunnen nemen zijn de bewuste keuzes die ik kan maken. Weet je nog, die antennen op het oppervlak van de cel? Daar heb ik een keuze, zij het een beperkte keuze. Daar kan ik ‘vrij’ beslissen wat ik doe. Jawel. Maar laten we dan wel in acht nemen dat in de psychologie en de neurowetenschappen er beweerd wordt dat 95% van ons dagelijks reilen en zeilen door de onbewuste geest gestuurd wordt. Maar dat betekent dan eigenlijk dat op bijna alles wat er dagelijks in je leven gebeurt, je reageert alsof ‘je moet’, omdat je niet anders kan. Het werd voor jou al vastgelegd. Daarenboven moeten we ons ook bewust zijn van het feit dat de overgebleven 5% enkel en alleen datgene omvat dat de bewuste geest geleerd heeft, en dan voornamelijk gedurende onze formele schoolopleiding. Dit betekent dat wij overtuigingen en stellingen die anderen ons opleggen hebben overgenomen. Men zou dus kunnen beweren dat zelfs deze keuzes gebaseerd zijn op wat jij denkt ‘te moeten’ doen, aangebracht door de overtuigingen en de waarheden van anderen. Geen vrije keuze!

Het natuurlijke systeem van elk levend organisme is verplicht om te proberen dat organisme in leven te houden. Elke reactie die het organisme toont zal dus het effect zijn van het samenkomen van de omstandigheden en de aangeleerde onbewuste patronen van dat specifieke organisme. Het moet op deze manier reageren omdat het, zonder twijfel, het beste is wat het organisme kan doen. De onbewuste geest neemt zijn verantwoordelijkheid. Het eist geen enkel recht op! Dit bewijst dat wij, onbewust, al voor 95% van ons leven verantwoordelijkheid nemen voor ons leven. En we doen dus dingen omdat we moeten. Onze bewuste geest, daarentegen, werd niet opgeleid door de natuur maar wel door een cognitief leerproces, door redeneren, door logica. Onze bewuste geest, die voor 5% zich in ons leven mengt, kreeg zijn instructies van andere mensen. En dus kan ook logica ons nu vertellen wat we ‘moeten’ doen, ook al heeft de logica niet de verantwoordelijkheid om dat specifieke menselijke organisme in leven te houden.

Bewust hebben we geleerd wat de maatschappij wil dat we weten, nodig heeft dat we weten. Sociale normen zijn de ongeschreven regels die vertellen wat er verwacht wordt van hoe mensen zich gedragen in de gemeenschap. De normen zorgen voor sociale orde, vermindering van conflicten, en helpen groepen om zich gecoördineerd te gedragen door het delen van bepaalde verwachtingspatronen. Het niet naleven van de normen kan leiden tot afkeuring, tot schaamte, tot stigma, of tot formele straffen, afhankelijk van de ernst van de inbreuk. De leren van de ideeën over naleving, over eenvormigheid en gehoorzaamheid wordt cruciaal in een maatschappij waar culturele wetten en regels het menselijke gedrag mede bepalen. Eens je geleerd hebt om meegaand en gehoorzaam te zijn worden jouw reacties en interacties met jouw menselijke omgeving ook wetmatig, wat betekent dat jij je op een bepaalde manier moet gedragen. Je bent verplicht om je te gedragen zoals de maatschappij dat van jou eist, zoals men met z’n allen samen opgeleid is om zich te gedragen. En dus is er eigenlijk ook geen vrije keuze in de bewuste geest!

Jouw natuurlijke, onbewuste, systeem heeft de verantwoordelijkheid om jou in de natuurlijke wereld in leven te houden.

Jouw bewuste systeem heeft de verantwoordelijkheid om jou in de mensenwereld in leven te houden, te laten integreren.

Waar ligt het belang van deze? Als je de normen van de maatschappij niet nakomt dan kan het leven binnen de gemeenschap mogelijks erg moeilijk worden, als de gemeenschap zich meer en meer met jouw persoonlijk leven gaat moeien. Dit kan zelfs jouw dood tot gevolg hebben. We moeten volgen, anders worden we niet aanvaard door de gemeenschap, door de heersers van de gemeenschap. Tegelijkertijd, als we niet de natuurlijke drang van ons leven volgen (het deel dat ons in leven probeert te houden) dan wordt ons persoonlijk leven een worsteling van jewelste. Dan begint het langs alle kanten te kraken en een vroegtijdig overlijden valt dan binnen de mogelijkheden. Wij behoren tot de natuur en wij moeten ons op een natuurlijke manier gedragen. Je hebt wel de keuze om van gemeenschap te veranderen, maar je kan niet naar een ander leven veranderen. Je kan het functioneren van een gemeenschap niet veranderen (tenzij ze allemaal dezelfde verandering willen!), maar je kan wel naar een ander soort gemeenschap uitkijken, ergens anders, ergens waar de omstandigheden anders zijn. Je kan de natuur echter niet veranderen. Het is de bron van het leven en het leven ontwikkelt en ontvouwt zich volgens de specifieke Natuurwetten.

Wanneer jij je natuur volgt dan moet je handelen volgens jouw intuïtie.

Wanneer jij jouw verlangens volgt, gevoelens die door jouw bewuste cognitieve kennis opgewekt zijn, dan geloof jij dat je jouw intuïtie volgt.

Bestudeer de Natuurwetten (www.quantics.org) zodat je leert hoe jouw persoonlijke verantwoordelijkheid op te nemen voor je eigen leven. Je kan leren hoe samen te werken met de Natuur, in plaats van er tegenin te gaan.

Alle gebeurtenissen die niet ‘onnatuurlijk’ zijn, zijn verplicht. Het gebeurt allemaal en wat wij als het uiteindelijke effect op het materiële deel binnen het energieveld aanschouwen is het netto resultaat van alle mogelijkheden op dat moment. Met andere woorden, het kan niets anders zijn! Leren wat dat juist is, telkens weer, op elk moment, is aanvaarden hoe jouw leven is en is verantwoordelijkheid nemen voor dat leven. Aan jouw buitenwereld deel je dan duidelijk mee: “Dit is mijn leven, en ik moet het op deze manier beleven. En ik ben mede-verantwoordelijk voor het eindresultaat.”

Verantwoordelijkheid nemen voor je leven betekent op de eerste plaats ‘eigenaar’ zijn van je leven. Erken dat zelfs jouw onbewuste van jou is. Dit aanvaarden vormt het beginpunt van jouw bewuste bijdrage aan je eigen genezingsproces.