Intelligentie

Cognitief leren, academische kennis, redeneren, het zijn allemaal functies van de hersenen. Wij noemen dit intelligentie. Het is precies zoals we intelligentie definiëren: ‘de mentale capaciteit om kennis te vergaren, te begrijpen en toe te passen’. Het houdt verband met de capaciteit om te redeneren, om problemen op te lossen, om te plannen, om abstract te denken, en zich aan nieuwe situaties aan te passen. En we zijn geobsedeerd door het feit dat intelligentie een hersenfunctie moet zijn. Kijk eens hoe we natuurlijke intelligentie, de intelligentie van en in de natuur, beschrijven. ‘Natuurlijke intelligentie verwijst naar de ingebouwde cognitieve vaardigheden en leercapaciteiten die levende wezens, meer specifiek mensen en dieren, van nature uit bezitten. Het omvat de capaciteit om waar te nemen, om te begrijpen, om te leren, om te redeneren, en om zich aan te passen aan de omgeving.’ Dit hangt allemaal aan de kapstok van een hechte relatie tussen intelligentie en geheugen, en aangezien de medische wereld ervan overtuigd is dat intelligentie zich in de hersenen bevindt, is het logisch dat intelligentie een hersenfunctie moet zijn, ook de natuurlijke intelligentie. Maar, over de afgelopen decennia heeft de Nieuwe Biologie ons geleerd dat elke levende cel een geheugen bezit en dat de reacties van de cellen op de veranderende omgeving allemaal hun oorsprong vinden in dit geheugen.

De vorming van een nieuwe cel omvat de creatie van radio antennen op het celoppervlak. Elk van deze heeft een specifieke frequentie die reageert op een bepaalde frequentie uit de omgeving. Door de genetische overdracht, aangevuld met de vroege ervaringen van deze nieuwe cel, leert de cel om significante signalen uit de omgeving op te pikken en het voegt een aangepaste reactie toe aan dat signaal. Met andere woorden, de cel, binnen de limieten van zijn creatie, vindt de meest efficiënte manier om op de omgeving te reageren, hetgeen de cel de beste kans geeft om te overleven. Deze antennen, eens gevormd, blijven voor de hele levensduur van de cel aanwezig. Telkens zulke antenne geactiveerd wordt door de bijhorende frequentie produceert de cel dezelfde reactie. Met andere woorden, de cel herinnert zich waar het mee geconfronteerd wordt. Meer nog, hoe frequenter deze frequentie in de omgeving voortkomt hoe meer de activatie van de antenne gebeurt en hoe sterker en preciezer het cellulair antwoord zal worden. Na een tijd zonder stimulatie vermindert de ‘alertheid’ van de cel voor deze bepaalde frequentie ook. Ondanks het feit dat onze medische experten de hersenen willen aanduiden als de controlepost voor ons bewustzijn dan blijkt nu dat bewustzijn en geheugen deel uitmaken van elke cel in elk levend organisme. En ja, het menselijke lichaam blijft alle overlevingsnoodzakelijke functies uitvoeren ook wanneer artsen iemand hersendood verklaard hebben. Hoe herinnert zich het lichaam wat het moet doen?

De herinnering die we nodig hebben om te leven, om te overleven, wordt opgeslagen in onze cellen. Een deel van die ‘herinnering’ is het historische geheugen van de soort. Onmisbare basiseigenschappen werden opgetekend in wat wij de genetische code hebben genoemd en deze code wordt aan elke cel van je lichaam meegegeven. Elke cel van je lichaam heeft dezelfde genetische code, ook al functioneren vele cellen op heel verschillende manieren. – Denk dan eens even na over de genetische ‘behandelingen’, uitgevoerd door de medische wereld. Veranderen zij wel degelijk de genetische code in elke van de 30 triljoen cellen van het lichaam? – Het andere deel van dit celgeheugen bestaat uit de interne reactiepatronen die elke van deze cellen ontwikkeld heeft als gevolg de ontplooiing van een specifiek arsenaal aan antennen om de omgeving te scannen. Deze antennen, samen met de vastgelegde reacties op elk binnenkomend signaal, spelen een belangrijke rol in wat de cel zich herinnert. Beide, de genetische antwoorden en de aangeleerde antenne antwoorden, zorgen ervoor dat de cel zich kan aanpassen aan de veranderende omstandigheden op de meest efficiënte manier voor die specifieke cel. Dit systeem vertaalt op deze manier een vibratie-geheugen naar een fysieke realiteit.

De hersenen, daarentegen, worden aanzien als het centrale deel van het zenuwstelsel. Het is het commandohoofdkwartier van het centrale zenuwstelsel, waar zogenaamd alles geregeld wordt van vitale onwillekeurige processen (ademen, hartslag) tot complexe cognitieve capaciteiten (denkvermogen, geheugen, emoties). Maar de vecht-of-vlucht reactie gebeurt onmiddellijk, gaat na milliseconden van start omdat vibratie informatie zonder bewustzijn wordt opgevangen. Vergelijk dat met de gekende functies van het zenuwstelsel. In het beste geval duurt het 100 milliseconden alvorens pijn geregistreerd wordt. Zenuwimpulsen zijn erg traag vergeleken met de snelheid waarmee energetische impulsen zich verplaatsen, waar het elektromagnetische veld snelheden kan opwekken van de orde van 50-99% van de lichtsnelheid. Dit betekent dat de antennen van onze cellen signalen uit de omgeving veel sneller oppikken dan gelijk welk organisch systeem dit zou kunnen, ook het zenuwstelsel niet. De helft van de lichtsnelheid in de aardse atmosfeer bedraagt 149 851 273 meter per seconde. Vergelijk dit met de allersnelste transmissie binnen het zenuwstelsel van 12 meter per seconde! Ik zou willen voorstellen dat je de intelligentie van je cellen nodig hebt om in de buitenwereld te overleven, niet de intelligentie van je hersenen.

Nogmaals, cognitieve functies verwijzen naar de mentale processen die een individu toelaten om waar te nemen, om te begrijpen, en met de wereld rondom hem in contact te treden door gebruik te maken van capaciteiten zoals taal, geheugen, leerproces, waarneming, en redeneren. De term cognitie (menselijk denkvermogen) wordt in psychologie gebruikt om te verwijzen naar de manier waarop de hersenen informatie behandelen. ‘Bewust begrijpen’ is een beseffend, gewild proces van het volledig bevatten van een concept, van een motief of van een situatie. Het combineert bewustzijn (wakker zijn en actief observeren) met het begrijpen (zingeving van het geobserveerde), hetgeen je toelaat om intern hierover te reflecteren en intentionele beslissingen te nemen. De mens, anders dan alle andere levende wezens, heeft de capaciteit om zin te geven aan hun ervaringen, om deze te begrijpen en om deze kennis op te slaan als geheugen. De opslagplaats voor deze informatie zijn de hersenen!

Of je dit nu graag hoort of niet, de mensheid staat in zijn kinderschoenen. In evolutionaire termen zijn we kleuters, met de pretentie dat we alles weten. Omdat we opgeslagen informatie hebben dat ons helpt om een paar dingen te begrijpen, om zin te geven aan het gebeuren, verliezen we al snel uit het oog dat de echte wetenschap, in tegenstelling tot de ‘populaire wetenschap’ die door de media en de industrie gepromoot wordt, ons vertelt dat we niets met zekerheid weten. Wetenschap werkt met ‘theorieën’ als de hedendaagse beste verklaring voor het leven en de natuurlijke fenomenen, en de bereidheid om hun mening te laten varen wanneer nieuwe informatie opduikt die bewijs levert dat de oude theorie fout is. In wetenschap bestaat er geen ‘absolute kennis’.

En toch vertelt men ons dat wij als mens moeten blijven doorgaan met het opslaan van cognitieve kennis doorheen ons hele leven. En men vertelt ons ook waarom. De op kennis gebaseerde economie, de nieuwe technologieën, de toenemende snelheid van technologische veranderingen en globalisatie, hebben allemaal een invloed op de noodzaak om de vaardigheden en competenties van de bevolking op te drijven. Met ander woorden, wij moeten blijven naar school gaan waar andere mensen ons kunnen informeren over hoe zij de omgeving, onze ‘wereld’, veranderen en hoe wij daarmee moeten omgaan. Men gaat nog door met te vermelden dat blijvende opvoeding komt het individu, de gemeenschappen en de economie van het land ten goede. Het is duidelijk de bedoeling om individuen in te passen in een specifieke, artificieel gecreëerde, maatschappij. Individuen leren automatisch meer en meer over de natuur en over het leven door hun voortdurende interacties ermee. Maar blijkbaar is het van groter belang voor het individu om te leren wat de maatschappij wilt dat ze leren, dan wat de natuur hen over hun leven kan leren. Dit is cognitief leren, het leren door het bewuste denkvermogen, hetgeen een hersenfunctie is. Je kan niet overleven in de mensenwereld als je hersendood bent!

Maar leven, gezond zijn, is geen conditie die de mens onder controle heeft. Zelfs als je al de aanbevelingen van de medische wereld, die jou gezondheid moeten garanderen, strikt opvolgt dan kan je nog steeds ernstig ziek worden en vroegtijdig overlijden. Ik weet het wel: dat is gewoon pech hebben! Maar elke cel in jouw lichaam weet wel wat er nodig is om te leven en om in evenwicht te blijven functioneren, om gezond te zijn. Hiervoor moeten we niet nadenken, of moeten we begrijpen wat er aan het gebeuren is. Mijn hond doet niets van dat alles. Wij moeten gewoon erkennen dat wat er gebeurt dat dat de realiteit van ons leven is, en we moeten toelaten dat onze cellen kunnen doen wat zij van nature uit willen doen.

Als jouw systeem wilt rusten, dan laat het rusten. Als het wilt braken, dan laat het braken, en wacht tot het volledig gestopt is alvorens iets in je mond te steken. Als het de darmen wilt uitzuiveren, dan laat de diarree vanzelf beëindigen alvorens je ook maar iets in jouw spijsverteringssysteem steekt. Als een bepaald gebied van het lichaam pijn doet vanwege overgebruik, dan sta toe dat het rust. Als een bepaald gebied van het lichaam pijn doet tijdens rust, dan begin het zachtjes te bewegen. Als het lichaam de temperatuur verhoogt, dan voeg wat warmte toe aan het specifieke gebied of aan het hele lichaam. Ga nooit het systeem dwingen, forceren, om zijn mogelijkheden te overstijgen. Neem nota van de waarschuwingssignalen die jouw systeem uitzendt, en erken dat ze altijd correct zijn, altijd de werkelijkheid weergeven. Vertrouw op jouw cellulair geheugen. Weet dat jouw bewust geheugen, jouw cognitief geheugen, enkel van nut kan zijn in de menselijke wereld, maar dat het van weinig nut is in de natuurlijke wereld, in het natuurlijke leven.

Je kan jezelf niet gezond redeneren.

Je kan jezelf toelaten om naar gezondheid te drijven, want gezondheid is de natuurlijke staat van elk levend systeem.